از بادگيرهای بندرعباس چه باقی مانده است؟

اگر سال ها پيش به بندرعباس سفر می کرديد، با تصويری از دريا، سواحل شنی، خانه هايی با بادگيرهايی از سنگ و ساروج روبرو می شديد که مردم اين سرزمين را خنک نگه می داشتند. اما امروز آن تصوير جای خود را به مراکز خريد مدرن و آپارتمانهايی با پنجره های جيوه ای و کولر های گازی داده است.
آنچه از بادگيرهای بندرعباس باقی مانده، تنها ۴۱ عدد ماکت در اتاق آقای مسعود درگاهی است، هنرمند ۴۳ ساله اهل بندرعباس که خاطره هوای خنک بادگيرها در روزهای کودکی اش، او را به بازسازی اين پديده که بتدريج از چهره شهرهای ايران حذف می شود، جلب کرده است. او برای تحقيق و ثبت اين بادگيرها به بندر لافت، بندر لنگه، پل و ... سفر کرده و با ساختن ماکتهايی از روی دريافتهای خود سعی در زنده نگه داشتن آنها داشته است.
بادگيرها اتاقهای مستطيل شکلی به پهنای ۳ تا ۵/۳ متر با دريچه هايی بسيار برای جريان و تهويه هوا بوده اند که از سنگ و ساروج و بعدها از آجر ساخته می شده اند. چوبهايی به نام چندل (که ريشه هندی دارند)، مقاوم در برابر رطوبت، بصورت افقی اين بناها را در برگرفته اند، که به عنوان پله برای تعويض ساليانه کاهگلهای بام، استفاده می شدند.
بسياری از اين بادگيرها را با نقوش اسليمی، گچبری کرده اند که از نظر آقای درگاهی ظرافت و زيبايی اين نقش و نگارها که ريشه مذهبی دارند با توانايی مالی خانواده ها، ارتباط مستقيم داشته است.

انگيزه ساخت اين ماکتها را از مسعود درگاهی جويا شدم.
فکر می کردم فراموش شده اند و شاهد تخريب روزافزون آنها در اين دوران بوده ام. ساختمانهايی که امروزه به جای بادگيرها ساخته می شوند، ريشه در اين سرزمين ندارند، با آب و هوای اين منطقه سازگار نيستند و رابطه انسان را با طبيعت قطع کرده و او را روحا بيمار می کنند.
متن کامل مصاحبه در: بی بی سی